Verhalen

Swanny Beukema - Om n emmerke melk

Een gedicht over gemeenschap Dichter: Willem Tjebbe Oostenbrink Foto: Marijn Boeré

Swanny Beukema is na 13 jaar gestopt met uitgaansagenda Dasjagoud. Ze is in het najaar van 2023 begonnen als verslaggever bij Omroep Eemsdelta. Daarnaast schildert ze en hecht ze veel waarde aan het Gronings. Willem Tjebbe Oostenbrink schreef het volgende gedicht:

Om n emmerke melk

t Laand het minsken welkom haiten. Nije groepen hemmen heur
nuzzeld ien dörpen en boerenploatsen. Levendeghaid is verswonnen,
nijkomers en import opgoan ien t laand. Rapporten bennen zuverd,
autochtoon en allochtoon schrapt; elk geft aigen ienhold aan woorden.

Pabbe was arbaaider ien febriek veur boeskool mit thoes n poar koien.
As n kaalfke geboren wer, wollen aander lu der op kop en oren bie stoan.
Muzikanten met vleugels ien hoes konden heur vlaigen loaten,
ze waren open as t dak van t hoes, doar ze nait genog sinten veur haren.

Laand is nou opengooid veur ontwikkeln, t mout aans. Der is
Grunnegs op stroat, op bieainkomsten heur je Grunnegers nait.
Je maggen mitproaten ien organisoaties, proatgroage
monden kriegen stuurse trekken as ain vragt: wat kost dij grap?

Je mainen: elke dailnemer kin speuler worden.
t Ìnd van t laidje klinkt aans. Geld liekt minsken te verdailen
meer sums as dat minsken geld verdailen.
Grunneger les veur nijkomers is gain les over volksoard.

Der binnen twij werelden, zai perbaaiert stukken te verbienden.
Kritische noten binnen gain wanklanken, mor mouten heurd worden
ien roemer verbaand van t muziekstuk dat Grunneger plattelaand hait.
Ooit kwam elknain mit n emmerke melk hoalen en respect veur mekoar.

Sums vuilt ze heur weer t kiend dat met makke bok dreumend
ien onderwal heurzulf verlust tussen wolken en spieren gras.
Les over Grunnengen begunt aiglieks mit kieken. Potlood en
pepier dwingen tot kieken hou zoaken te schetsen.

Roak aan de proat. Neem stoul of baank, en messchain kattehoaren
op koop tou. Aal t perbaaiern van n minsk dragt belofte ien heur
tot nije ontdekkens ien de wereld van d’aander en diezulf,
noar n gemainschop van minsken dij mekoar koestern.