Esin Narman
Esin Narman zit in de politiek en zet zich in voor integratie en de positie van vrouwen. Haar Turkse vader kwam als gastarbeider naar Veendam. Esin is er geboren en woont er nog steeds. Anke Odinga schreef haar verhaal.
Daar liep ze. De post in haar schooltas, de vragen van haar vader in het hoofd. In het speelkwartier verzamelde ze antwoorden om in de middag weer terug naar huis te dragen.
Toen al, sloeg ze een brug, met haar voeten in Veendam en haar wortels in Turkije. Soms verlangt ze terug naar die tijd. Toen de mensen nog opkeken, de dagen werden gedeeld. Dan denkt ze aan haar moeder, die de taal vond tussen buren en televisie. Die eigenhandig een trap bouwde om boven zichzelf te kunnen uitstijgen; haar nieuwe leven beter te kunnen zien.
Inmiddels draagt ze de leeftijd die haar moeder destijds had. Reikt ze uit naar vrouwen die achterblijven. Een duwtje in de rug, zodat ook zij voorop kunnen lopen. Samen richten ze lege huizen in, vullen kamers met kansen. Delen eten met talloze monden om vooral de harten te kunnen voeden. Het is de rode draad van de gemeenschap, zegt ze, de tweede generatie die verbindt.
Ze droomt van een tijd waarin ieder mens onafhankelijk kan bewegen. Waarin geen trappen meer nodig zijn om de wereld te kunnen overzien. Alle mensen op gelijke hoogte, hun potentieel netjes verdeeld.
Antwoorden verzamelt ze al jaren niet meer. Ze weet nu: het zijn de mensen waar men spaarzaam mee moet zijn. Want je kunt hier misschien alleen zijn gekomen, je hoeft het niet zijn.
