Mirjam Vink - Buitendrang
Mirjam Vink is vanuit Amsterdam naar Groningen getrokken, op zoek naar rust en het buitenleven. In Westerwijtwerd vond zij haar plek. Ze runt daar een ouderwets huiskamercafé dat al zo’n 200 jaar bestaat en zet daarmee een belangrijk stukje geschiedenis voort. Lilian Zielstra schreef haar verhaal.
Buitendrang
Waar je bent, is je thuis. Je komt ergens
aan, hangt je jas op, zet de deuren en ramen
open en nu is het geen vreemde plek meer.
Je kleren liggen er in de kast.
Amsterdam, Vlieland, Azië,
of een klein café aan het water –
het maakt niet uit, het is toch immers
steeds diezelfde zon waar je onder loopt.
Nu open je de oude brug en geef je
een thuis aan wie er maar binnenkomt,
al is het maar even. Ga zitten bij haar kachel,
bestel van de kaart, alles is zelfgemaakt.
Dat kan ik ook zelf doen, zegt ze en ze kan het.
De juiste vrouw op de juiste plek, dat moet wel;
één dag nadat ze stopte met haar werk, was er ineens
het café, alsof dit land haar riep: kom nu maar hier.
Er was een man die het wist. Hij zong voor haar
aan de telefoon: van Lauwerszee, tot Dollard tou.
De buren brengen rabarber uit hun tuin.
Een jongen uit het dorp werkt in de bediening
als het druk is – het ene leven zo naadloos over
in het andere, want zij is de constante.
Je hoeft niet altijd iets te verdienen, zegt ze.
In haar hoofd verbindt ze water en kanalen, maakt ze
plannen en plannen, want ze kan niet anders.
Ze zet haar deuren open: want waar ze is, daar is haar thuis.
