Pieter Landman - Hoor de scheepsbel luiden
Pieter Landman heeft een vishandel en restaurant in Termunten. De oorsprong van het bedrijf gaat twee generaties terug. Hij staat stil bij eerlijke duurzame producten en werkt veel samen met de regionale landbouw en visserij. Michael ter Maat schreef zijn verhaal.
Hoor de scheepsbel luiden
Alles hangt aan elkaar, zoals die mannen
in de kille wind van november 1955,
hingen aan de mast van een gezonken schip.
Twee flessen melk, een scheepsbel, wat tabak.
‘Wij hadden de dood voor ogen
en waren tot aan het hoofd toe nat.’
Maar de dood bleek een treuzelaar, de mannen hard.
Zo bleef het vissersbloed onverstoorbaar stromen.
Er kwamen kinderen die kinderen kregen.
Zij liepen door de haven, telden dertig schepen.
Als het windstil was, de netten leeg, dan kregen zij
een kwartje in hun hand gedrukt, gingen allengs op weg
kwamen terug met een handvol snoep, gelukkig en tevreden.
Jaren later zien zij wat de tijd getekend heeft:
geen kotters meer, maar jachtjes, motorboten
en voor hun kinderen veel minder te beleven.
En toch, en toch.
De ondernemersgeest was in hen gevaren,
of liever: had daar altijd al gezeten. De kraam
werd een zaak omdat mensen ’s winters
binnen wilden zitten, de zaak kreeg een terras omdat
mensen ’s zomers buiten willen zitten.
En altijd bleven zij vertellen over opa en De zeearend
over bielzensporen in de grond, over de schoonheid
van de tijd, over de dood die alles meeneemt op zijn reis
dat het verleden daarom doorverteld moet worden
want wat je horen kan, dat leeft.
